Weksle kupieckie
Początkowo najbardziej rozpowszechnioną formą udzielania pożyczek bankowych była operacja dyskonta weksli kupieckich, wystawionych jako zabezpieczenie uzyskanego kredytu handlowego. Bank pobiera przy tym oczywiście od sumy wekslowej określone opłaty, zwane dyskontem. Dyskonto weksli handlowych było dla banków najpewniejszą formą operacji pożyczkowej. Wystawiony weksel, sprzedawany bankowi, był dowodem dokonanej transakcji kupna-sprzedaży towarów, tj. wyrazem realnego procesu ekonomicznego. Suma wekslowa miała w tym przypadku pokrycie w masie towarowej. Nie bez znaczenia dla banku jest także możliwość odsprzedaży zakupionych weksli, czyli przeprowadzenie tzw. redyskonta weksli. Dyskonto weksli handlowych spełniało podstawową rolę w okresie przed I wojną światową. We współczesnym kapitalizmie rola tej formy działalności kredytowej banków znacznie zmalała. Powodem tego stało się m.in. rozpowszechnienie operacji dyskonta weksli skarbowych, wystawianych i lokowanych przez państwo w bankach jako zabezpieczenie zaciąganych w tym systemie kredytów. Jest to jedna z form finansowania przez współczesne państwo kapitalistyczne jego różnych dziedzin działalności, m.in. wydatków nieprodukcyjnych, wśród których podstawowe znaczenie mają wydatki zbrojeniowe.