Maksymalny zysk
Oprócz wspólnych interesów obydwu rodzajów kapitalistów jako klasy wyzyskiwaczy, istnieją między nimi istotne przeciwieństwa, wynikające z dążenia każdego z nich do osiągnięcia maksymalnego zysku. Kapitalista funkcjonujący zainteresowany jest w możliwie niskiej stopie procentowej, stanowiącej dla niego element ponoszonych kosztów. Kapitalista pożyczkowy dąży do wysokiego oprocentowania udzielanych pożyczek. O-czy wiście, procent płacony za wypożyczony kapitał nie może być wyższy od osiąganej stopy zysku; pożyczka w takim przypadku nie miałaby sensu dla kapitalisty. Nie oznacza to, że w gospodarce kapitalistycznej nie stosuje się lichwiarskich, znanych od dawna warunków udzielania kredytu. Dotyczy to przede wszystkim kredytów udzielanych drobnym producentom towarowym, krajom ekonomicznie zacofanym itp. O roli systemu kredytowego w funkcjonowaniu współczesnej gospodarki kapitalistycznej świadczą następujące dane: przez system kredytowy USA przechodzi przeciętnie rocznie około trzy czwarte całości kapitału pieniężnego, wykorzystywanego w gospodarce narodowej. Średnia roczna suma środków pieniężnych, mobilizowanych przez kanały rynku kredytowego, wynosiła w latach 1976—1980 ponad 348 mld dolarów -w porównaniu z 13 mld w pierwszych latach powojennych.